Te land, ter zee en er tussenin: Een nieuw ontwerpperspectief vanuit verleden en toekomst

Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt En over dijk en duin de grijze nevel valt Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn En natte westenwinden gieren van venijn Dan vecht mijn land, mijn vlakke land.

De geschiedenis van het Vlaamse kustlandschap presenteert zich vaak als een kroniek vol heroïsche overwinningen van mens op natuur. Na een eeuwenlange natuurlijke dominantie, vol grootschalige landschappelijke transformaties, verschijnt de mens op
het toneel, maken slikken en schorren plaats voor productieve polders, en moet de duinengordel wijken voor een harde zeedijk. Dankzij noeste arbeid en technologische revoluties in onder meer waterbeheer, beplantingstechnieken en kustbeheer, weet de
mens zich te beschermen tegen de brute kracht van de zee en slaagt hij er ook in zijn territorium uit te breiden en maximaal te valoriseren. Tenminste, zo gaat het verhaal.